Rob en Mark hebben na enig uitproberen in de chartervloot een Delphia 29 gekocht! Een schot in de Roos, dat blijkt!

Zaterdag 4 augustus – Lauwersoog naar Noordpolderzijl

Het belooft weer een mooie zonnige dag te worden met een lekker windje. Heerlijk! Op ons gemak ontbeten. Geen haast, want we moeten het tij mee hebben richting Noordpolderzeil (Groningen). We willen rond een uur of elf de sluis door.

Helaas, we zijn vandaag niet de enigen die de sluis door willen. Dus even wachten, en wachten en wachten. Ondertussen is er ook een rondvaartschip aangekomen. Beroepsvaart dus, heeft voorrang om de sluis in te gaan. Echter voor het schip gaan twee plezierjachten de sluis in. Wij even de sluiswachter aangeroepen en ook wij krijgen de instructie om voor het rondvaartschip de sluis in te varen. De sluis is namelijk verdeeld in twee secties, gescheiden door de brug. Wij konden dan in de voorste sectie gaan liggen, waar het rondvaartschip niet kon liggen. Op het moment dat wij aansturen op de sluis, gaat echter het genoemde schip ook los van de wal met veel gas op de plank. Bijna een aanvaring met ons. De eikel! Uiteindelijk gaat alles nog net goed en om kwart over twaalf sturen we stuurboord het wad op.

Een heerlijke dag gevaren. Wat op valt is dat het oostelijk gedeelte van het wad veel en veel rustiger is dan het westelijke gedeelte. We varen het grootste gedeelte van de dag alleen, met slechts af en toe een paar zeilen aan de horizon. Rond vier uur komen we aan in het getijdehaventje van Noordpolderzeil.

Noordpolderzeil is een van alles en iedereen verlaten gat. Het haventje werd vroeger gebruikt door de Usquerder visvloot. Deze vaart hier vandaan niet meer. Het leuke van deze haven is dat deze droogvalt en dat je fantastische uitzichten hebt vanaf de dijk op delta hoogte. Zowel over het wad als over de Groninger polder. Het havengeld voldoe je in het ‘Zielhoes’ een café waaraan sinds de opening begin jaren vijftig niets meer is veranderd. De tijd heeft hier stilgestaan. Je vaart het haventje binnen via een geultje van zo’n anderhalve mijl, dat als bakens zogenaamde ‘prikken’ heeft. Prikken zijn boomtakken die in het water geprikt staan. Van belang is dat we vlak langs de prikken varen. Er liggen hier veel landwinningsdammetjes onder water van palen met takken er tussen. Kan je mooi je boot op stuk varen. Het water kan hoog komen in het haventje. Zo hoog dat de walstroomaansluiting op een paal zit die zo’n vier meter boven de grond staat. Via een vaste ladder klim je naar boven en sluit je je elektrakabel aan. Zowieso een wonder dat hier stroom aanwezig is.

Onze buren in dit haventje hebben ons verzekerd dat de bodem hier zo slikkig is, dat we zeker rechtop droogvallen. Je wilt hier ook geen wadsteun plaatsen. Volgens mij zak je tot aan je kuiten weg. Onwillekeurig komen beelden boven van het wadlopen dat we met Barry hebben gedaan voor z’n vrijgezellendag.

Genoten van een mooie avond en een prachtige zonsondergang.

Zondag 5 augustus – Noordpolderzeil naar Simonszand

Tussen Schiermonnikoog en Rottumeroog ligt een zandplaat welke alleen bij eb boven water komt. We hebben nu al van verschillende mensen gehoord dat dit zo’n mooie plek is om droog te vallen. Het weer is schitterend en we besluiten dan ook dat dit ons reisdoel van de dag wordt.

Voordat we echter kunnen afvaren moeten we wachten totdat het water weer binnenstroomt, het slik doet verdwijnen onze boot weer laat drijven. Rond kwart voor drie ’s middags gooien we de landvasten los en gaan we voorzichtig het geultje weer door. Ondertussen is het echt zomer geworden. Wat is het leven dan mooi zo op het water. Het is weer heerlijk rustig en we zeilen met een mooi windje richting Simonszand.

Bij de plek waar Simonszand tevoorschijn moet komen is nog niets te zien, alleen een gladde zee. Wij voor anker op een veilige plek. Als we een uurtje gelegen hebben en het water wegebt, komen de contouren van deze zandplaat tevoorschijn. Wij rustig gewacht totdat het water verder weggezakt is. Het zal ons niet een tweede keer gebeuren dat we te vroeg ankeren en dat het nog maar de vraag is of we wegkomen.

Met ‘wad’ geduld een mooi plekje gevonden. Het water trekt zich nu snel terug. Tijdig onze wadsteun geplaatst. Hoera! De boot blijft recht liggen. Fantastisch gevoel. We zien om ons heen langzaam zand tevoorschijn komen. Richting het noorden, westen en zuiden worden we omgeven door zand. Richting het oosten blijft ongeveer 75 meter van ons vandaan de waddenzee stromen. Er is hier niemand. In de verte zien we op de plaat zeehonden en heel veel vogels. Wat is dit mooi.

Een wandeling gemaakt over de plaat. Teruggekomen ons aan dek geïnstalleerd met een uitgebreide borrel. Een werkelijk uniek uitzicht hebben we. In een straal van zeker 15 kilometer is er niemand meer om ons heen. We horen alleen het ruisen van de branding in de verte en het geluid van de vogels. We zijn getuige van een fantastische zonsondergang.

Rond elven duiken we ons bed in. Het wordt morgen weer vroeg op. Om half vijf is het weer vertrekken want dan komt de vloed. Een goede nachtrust is ons niet gegund. Hadden wij ons zo verheugd op recht slapen, worden we al weer snel door het water opgetild. De wind was ondertussen flink aangetrokken en hierdoor lag de boot gedurende een half uur/drie kwartier te bonken op de harde zandgrond. Wadsteun weer weggehaald en gelukkig lagen we goed achter ons anker. Met de veel sterkere wind en geen enkele beschutting een behoorlijke deining. Kortom, geen oog dicht gedaan en om half vijf stonden we in het stikke donker op het dek het anker in het halen. Klaar voor vertrek!

Maandag 6 augustus – Simonszand naar Nes (Ameland)

Nog in het donker afgevaren. In het oost begint de dageraad wel te gloren. Een mooi gezicht. Gelukkig valt er wel wat te genieten op dit onmogelijke tijdstip. Wat een sport dat wadzeilen!

In de eerste schemering is het goed zoeken naar de betonning. Je wilt toch geen enkele ton raken. Heb je een hoop schade. Leve de gps! Wat een hulp in de navigatie is dat toch. Rond een uur of zes kunnen we de boordverlichting al weer uitschakelen omdat het licht genoeg geworden is. Ook hijsen we de genua en we zeilen samen met de komende dag naar het westen.

Omdat we met het eerste, hele vroege, hoogwater vetrokken zijn, kunnen we vandaag twee keer vloed pakken. Ameland is dan ook haalbaar. Op ons gemak Lauwersoog weer voorbij gezeild. Rob is onder dek even een schoonheidsslaapje gaan doen. Doorgezeild tot aan het begin van de Paesensrede, een wantij waar we weer hoog water voor nodig hebben. Dit betekent dat we een pauze van een aantal uren kunnen inlassen. Vlug anker omlaag en lekker even slapen. Het is pas negen uur in de morgen.

Zo tegen twaalven genoten van een vroege lunch in het zonnetje. We zien het water de drooggevallen gebieden van het wad weer overstromen. Nog even geduld en we kunnen weer weg. Met ons liggen er nog een aantal schepen voor anker te wachten.

Om half twee vind ik het welletjes. Volgens mij moet er ondertussen genoeg water op het wanttij staan om daar veilig overheen te komen. Als we nog langer wachten, krijgen we een stuk stroom tegen en halen we het tweede wantij niet. Wij hijsen het anker, de andere schepen blijven liggen. Als dit maar goed gaat.

Mijn berekeningen blijken te kloppen. Zonder moeite komen we over het wanttij. Het is zelfs gelukt om een flink stuk af te steken. Je durft steeds meer nu we wat langer op het wad rondzeilen.

Gedurende de middag verdwijnt het zonnetje helaas en wordt het frisser. Vervelender is dat de wind steeds westelijker draait. Hierdoor de hele middag moeten motoren. Zeilen tegen de wind in gaat nog steeds niet. Ruimte om te laveren in de smalle geultjes is er niet.

Tegen vijf uur draaien we de haven van Nes in. Hier is het ontzettend druk. Uiteindelijk toch een plekje gekregen. Ook de schepen die later binnen kwamen, hebben alsnog van de rondvarende havenmeester een plekje gekregen. Er kan geen boot meer in of uit. Vlug boodschappen gedaan. De supermarkt sluit hier nog netjes om zes uur.

Dinsdag 7 augustus – Ameland naar Terschelling

Vanmorgen op ons gemak opgestaan en ontbeten. Onze buren willen bijtijds weg. Dat wordt dus weer verhalen. Wij besluiten nog even aan de overkant te gaan liggen. Hier ligt namelijk de Coco uit Lelystad met Mark en Jetske, die ook in Noordpolderzeil lagen. Ook zien we de Catabelle binnen lopen. Al pratend over het water, spreken we af om een kop koffie bij hen te drinken. Dus even verhalen naar de overkant. Uiteraard te lang blijven kletsen, dus wordt het haasten, want het tij wacht niet op ons. We moeten namelijk 2 wantijen nemen met een behoorlijke droogvalling.

Op weg naar het eerste wantij, ten westen van Ameland, ligt een zandplaat. Hier lag niet één, geen twee, maar honderden zeehonden te zonnen op het strookje zand dat daar al was ontstaan. Een heel leuk gezicht. Uiteraard wat foto’s genomen.

Verder richting Terschelling. We varen pal onder de zuidkust van het eiland door. Een leuk gezicht. Wat minder is, is dat de wind gedraaid is en dat wij deze bijna recht op de kop hebben. De motor aan dus. Werkt ook. We zijn nog net op tijd om alle ondieptes te nemen.

De jachthaven van Terschelling ligt behoorlijk vol. Gelukkig nog een plekje gevonden, als vierde in de rij. Onze lijnen werden aangenomen door een ouder echtpaar uit Zeeland. Hij wel aardig, zij verschrikkelijk!!! Dat mens zou je toch verdrinken als je daarmee getrouwd bent. Gelukkig het is maar voor één nachtje. Wel moeten we morgenochtend even verhalen, want mensen verder in de rij, willen bijtijds weg.

Traditie getrouw zijn wij vanavond gaan eten bij D’drie Grapen. Dit was vorige week er niet van gekomen en we kunnen Terschelling toch geen gedag zwaaien, zonder daar aan de dis gezeten te hebben. Voor het eerst bij een gepland bezoek aan D’drie Grapen hebben wij geen fietsen. Geen probleem, taxi Jelle rijdt ons er heen. Rob was erg van de chauffeur gecharmeerd, dus zijn visitekaartje snel geconfisceerd. Handig voor de rit terug naar de boot.

Heerlijk gegeten bij D’drie Grapen. Uiteraard met een biefstuk van de Doggersbank. Lekkere fles wijn erbij, weer helemaal goed. (snelle) Jelle ons weer veilig teruggebracht naar de Midlife, die lag aan de Dellewal.